Redefining Sustainability: The Value, The Strategy & The ιmpact

Powered by Wordpress

Katerina Vlassopoulou, Impact Hub, Καραϊσκάκη 28, Αθήνα 105 54, email: k.k.vlassopoulou@gmail.com, +30 694 5064 093,

Pictures under the licence of Pixabay.com

 The conversation around sustainability is too often framed by fear—fear of failure, cost, and organizational risk. And understandably so: sustainability, whether in research, practice, or policy, is a dynamic and ever-evolving field.

Still, leading universities and research centers agree on one thing: the economic model of the future is sustainability. Once embedded, it becomes a driver of growth, progress, and market leadership.

Sustainable management—grounded in the rational use of resources—fuels development, builds trust, and strengthens resilience in an unstable environment shaped by the climate crisis.

Sustainability is not a luxury, nor a threat. It is a strategic opportunity.

With interdisciplinary thinking, project management expertise, ESG knowledge, and climate communication skills, we can transform uncertainty into a compass for change.

And the “how” is clear: by drawing on the latest data and strategies from leading universities and labs, we can create value, visibility, and lasting trust with our audiences.

Because in the end, sustainability isn’t just about adapting to the future—it’s about leading it.

Περιβάλλον με Αξία, Εμπιστοσύνη με Έλλειψη: Το Παράδοξο της Δυσπιστίας στην Ελλάδα

https://www.dianeosis.org/2025/07/oi-aksies-twn-ellinwn-sti-wvs-2025/

“Η διαΝΕΟσις, για δεύτερη φορά, υποστηρίζει και δημοσιεύει το ελληνικό σκέλος των απαντήσεων στη World Values Survey, μια εκτενή έρευνα κοινής γνώμης που διεξάγεται σε δεκάδες χώρες”.

Όσες αντιρρήσεις κι αν προβάλλονται αναφορικά με τα χαρακτηριστικά και την αξιοπιστία μιας έρευνας που συνοδεύεται από ερωτηματολόγιο, η μέθοδος αυτή εξακολουθεί να κατέχει κεντρική θέση στους επιστημονικούς και ερευνητικούς κύκλους.

Τα ερωτηματολόγια είναι ένα βασικό μέσο για να μαζεύουμε πληροφορίες από ανθρώπους. Μέσα από αυτά, προκύπτουν δεδομένα που δείχνουν τι γνώμη έχουν οι συμμετέχοντες, ποιες εμπειρίες ή συνήθειες έχουν και πώς σκέφτονται για διάφορα θέματα.

Από επιστημονική πλευρά, περιμένουμε τα αποτελέσματα να είναι σωστά, καθαρά και αξιόπιστα, ώστε να βοηθούν στο να βγάζουμε ασφαλή συμπεράσματα.

Μελετώντας την σχετική έρευνα αποκαλύπτει ένα παράδοξο για τους Έλληνες και δεν θα εξετάσουμε στην προκειμένη αν συνιστά αναμενόμενο ή έκπληξη. Οι περισσότεροι Έλληνες λοιπόν θεωρούν ότι ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι πολύ σημαντική, ακόμη και αν αυτό σημαίνει λιγότερη οικονομική ανάπτυξη ή δουλειές. Πολλοί δηλώνουν ότι νιώθουν προσωπική ευθύνη για την κλιματική αλλαγή, όμως η αίσθηση αυτή είναι μέτρια και δεν φτάνει στο απόλυτο επίπεδο κινητοποίησης. Περισσότεροι από τους μισούς ανησυχούν για φυσικές καταστροφές και πανδημίες, κάτι που δείχνει διάχυτη αγωνία για το μέλλον. Επίσης, επτά στους δέκα συμφωνούν ότι οι πολιτικές αποφάσεις πρέπει να βασίζονται στην επιστήμη και όχι σε κομματικά συμφέροντα.

Οι πολίτες έχουν πολύ χαμηλή εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, στο κοινοβούλιο και γενικά στο πολιτικό σύστημα. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι υπάρχει διαφθορά σε μεγάλη κλίμακα και ότι οι πλούσιοι επηρεάζουν τα αποτελέσματα των εκλογών. Αν και θεωρούν τη δημοκρατία τον καλύτερο τρόπο διακυβέρνησης, αισθάνονται πως η φωνή τους δεν μετράει.

Το κλίμα δυσπιστίας κάνει τους ανθρώπους επιφυλακτικούς απέναντι σε κάθε θεσμό, δημόσιο ή ιδιωτικό.

Η εμπιστοσύνη και η κουλτούρα δυσπιστίας: Συνέπειες

Το γενικό επίπεδο εμπιστοσύνης στην Ελλάδα είναι χαμηλό. Η δυσπιστία προς το κράτος και την κυβέρνηση επηρεάζει και τη στάση απέναντι σε άλλες οργανώσεις, ακόμα και σε περιβαλλοντικές, οι οποίες συχνά θεωρούνται ότι μπορεί να λειτουργούν με πολιτικά ή οικονομικά κίνητρα. Αν και οι πολίτες δηλώνουν ότι το περιβάλλον είναι προτεραιότητα, η διάθεση να στηρίξουν ενεργά πρωτοβουλίες επηρεάζεται από αυτή την κουλτούρα καχυποψίας.

Αυτό το πεδίο δυσπιστίας δημιουργεί ένα παράδοξο: υπάρχει συμφωνία στις αξίες (να προστατέψουμε το περιβάλλον) αλλά έλλειψη εμπιστοσύνης στους φορείς που μπορούν να το κάνουν πράξη.

Έτσι, οι πολίτες συχνά περιμένουν λύσεις «από άλλους», χωρίς όμως να πιστεύουν ότι οι θεσμοί είναι ικανοί ή τίμιοι να τις υλοποιήσουν. Για τις περιβαλλοντικές οργανώσεις και τα κινήματα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δουλέψουν σκληρά για να αποδείξουν την αξιοπιστία τους και να πείσουν τον κόσμο ότι δεν αποτελούν μέρος του ίδιου συστήματος που απογοητεύει.